Deel 3

De volgende dag word ik wakker met een gelukzalig gevoel, wat als een malle door mijn lichaam raast. Mijn bed voelt heerlijk warm en ik heb vandaag geen lessen, dus er is geen enkele noodzaak om uit bed te gaan. Gelukkig maar, want met mijn hoofd ben ik helemaal niet bij mijn studie.

Ik heb zijn nummer. Ik heb gewoon zijn nummer!

Gisteravond heb ik de hele avond nagedacht. Zal ik hem een berichtje sturen? Of zal ik het niet doen? En wát moet ik dan precies sturen?

Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje en scroll even snel langs mijn social media, maar ik zie niet eens wat er allemaal staat. Ik open mijn berichten en open een nieuw gesprek.  

‘Hai, hoe gaat het met klussen?’

Ik controleer vier keer of ik het woord ‘klussen’ niet per ongeluk verward heb met het woord ‘kussen’ en druk dan op verzenden. Ik zie dat Joris online komt en met trillende handen, wacht ik op een reactie.

‘Wie is dit?’ Is zijn korte antwoord.

Oh ja, hij heeft mijn nummer natuurlijk niet.

‘Isabel.’

Moet ik erbij zetten dat ik zijn buurvrouw ben? Ja, toch? Of zal hij het nog wel weten? Ik besluit om het niet te doen en om zijn reactie af te wachten.

‘Goedemorgen, schoonheid.’ Krijg ik terug.

Oh. Mijn. God.

Schoonheid. Hij vindt me een schoonheid. Mijn hart maakt een sprongetje en ik ben meteen klaarwakker. Ik ga wat meer rechtop zitten en mijn vingers dansen over het toetsenbord van mijn telefoon.

‘Goedemorgen,’ stuur ik terug.

‘Ik heb aan je gedacht, gisteren…’ stuurt hij.

Mijn hart gaat als een malle tekeer. Joris, de barman, heeft aan mij gedacht.

Oké. Nonchalant blijven. Net doen alsof je wekelijks dit soort berichtjes krijgt. Of dagelijks. Ja, dagelijks. Play hard to get.

Ik steek mijn tong een stukje uit mijn mond, als ik mijn antwoord intyp.

‘Oh ja? Je bent niet de enige.’

Kut. Was dit wel zo slim? Ik zie dat hij online blijft, maar hij reageert niet. Hij reageert een hele minuut niet, terwijl ik naar het scherm blijf staren. Heb ik het nu verpest?

‘Grapje, natuurlijk,’ stuur ik er snel achteraan.

‘Ik kan me best voorstellen dat de mannen voor je in de rij staan,’ krijg ik terug.

Ja hoor, dat mocht ik willen. Ha, hij moest eens weten.

‘Valt best mee, hoor,’ reageer ik.

‘Ga je vanavond met mij een hapje eten, schoonheid?’

Ik schrik me rot van zijn berichtje. Eten? Met hem aan één tafel zitten, in een rustig en intiem restaurantje? Elkaar in de ogen staren… het gevoel hebben dat we de enige twee mensen op de hele wereld zijn. Elkaar leren kennen… Ik zie er natuurlijk op mijn best uit, in mijn hoofd. Mijn krullen zijn niet pluizig, maar prachtig glanzend. Mijn make-up is perfect aangebracht en mijn rode lippen knallen eruit. Het zwarte jurkje wat ik draag, camoufleert precies álles wat ik minder mooi vindt aan mezelf. Ik voel me volledig rustig en maak de ene goede grap na de andere. We hebben lange, intieme gesprekken over vroeger en over de toekomst. We willen allebei drie kinderen, twee meisjes en een kleine jongen, als toetje. Op onze bruiloft, zullen wij hét sprankelende middelpunt zijn en iedereen zal fluisteren hoe perfect we bij elkaar passen. Hier begint het, vanavond begint de rest van mijn leven. Ik haal diep adem en terwijl mijn hart in mijn keel bonkt, probeer ik het perfecte antwoord te bedenken.

‘Oké,’ stuur ik terug.

Nou, nou, het enthousiasme straalt er weer vanaf. Goed bezig, Isabel.

‘Ik haal je om zeven uur op. Tot vanavond. Kusje.’

Mijn mond valt open, terwijl ik naar zijn antwoord staar. Kusje! Hij stuurt me een kusje! Ik heb de neiging om in mijn handen te klappen, maar ik houd mezelf in. Natuurlijk hou ik mezelf in.

Hallo, ik ben een volwassen vrouw, die op het punt staat om in een huwelijk te stappen. Rustig en beheerst ga ik dit avontuur in. Heel rustig en beheerst.

Ik leg mijn telefoon weg en mijn hersenen maken meteen overuren. Ik moet ‘even’ dat perfecte jurkje zien te vinden. En een kapper en een visagiste. Ik moet naar de zonnebank, mijn nagels laten doen en mezelf heel erg grondig gaan scheren. Overal.

Niet omdat ik van plan ben om meteen met Joris in bed te duiken, natuurlijk. Ik bedoel, zo ben ik niet. Niet bij een eerste afspraakje. Maar goed, je weet maar nooit wat er gebeurt... en als hij vanavond net zo knap is als altijd, dan kan ik niet garanderen dat ik me in kan houden. Of zal hij me dik vinden? Of misschien wel te bobbelig? Oh god, ik moet ook op zoek naar een sportschool vandaag, me snel in laten schrijven en dan zorgen dat ik vanavond super strak in mijn vel zit. Ja, dat moet ook.

 

Die avond sta ik klaar. Ik heb een jurkje gevonden, wat deels aan mijn eisen voldoet. Het was de beste optie, zeg maar. Hij is zwart, met kant langs de armen en niet te lang, maar ook zeker niet te kort. Ik heb uitvoerig met het kaartje lopen prutsen, zodat ik deze er morgen weer vakkundig aan kan knutselen. Het jurkje was namelijk wel een beetje, een klein beetje, boven mijn budget, dus morgen moet hij terug. Ik ben inderdaad  bij een sportschool geweest, met het doel om me minstens drie uur volledig in het zweet te werken, maar na tien minuten was ik compleet gesloopt. Hoe houden mensen dat langer vol? Hoe dan? En het stomme was, dat ik ook nog eens geen enkel resultaat zag, toen ik in de spiegel keek. De visagiste, kapper, zonnebank en nagels zijn niet gelukt, omdat door het jurkje mijn hele bankrekening leeg was, dus dat heb ik zelf moeten doen.

Ik heb bedacht, dat ik vanavond mijn pinpas ‘vergeten’ ben. Joris vindt het, na onze perfecte avond, vast geen enkel probleem om het etentje voor te schieten. Ik bedoel, het is een investering in ons innige relatie. Ik maak hem dan van de week, zodra ik mijn salaris van mijn bijbaantje heb ontvangen, gewoon mijn deel weer over. Als geëmancipeerde, zelfstandige en zelfverzekerde vrouw, spreekt het voor zich dat hij niet alles hoeft te betalen. Dat kunnen we gewoon samen doen, als ik van de week mijn salaris heb ontvangen, tenminste.

Ik werp nog een blik in de spiegel en mijn rode lippen en blonde haren steken goed tegen elkaar af. Er zit ongeveer anderhalf potje wax in mijn krullen, maar ik heb de pluis aardig onder controle gekregen. Zolang het niet gaat regenen, ben ik veilig.

Ik schrik als de bel gaat. Hij is er. Oh, god. Het gaat beginnen. Het gaat écht beginnen. Ik haal diep adem en loop heupwiegend richting de voordeur. Niet dat hij het al ziet, maar goed… een beetje oefenen kan nooit kwaad. Ik zet mijn grootste glimlach op en open de deur.

Joris staat voor mijn neus. Zijn donkere haren zitten perfect in model, zijn witte overhemd steekt perfect af tegen zijn gebruinde huid en met een intense blik kijkt hij me aan. Zijn donkere spijkerbroek zit perfect. Hij is perfect.

Met open mond staar ik hem aan. Ik ruik een walm van zijn aftershave en houd even mijn adem in. Oh mijn god, hij ruikt naar een klein stukje hemel. Althans, als de hemel een geur zou hebben, dan zou hij zo ruiken.

Blijven staan, Isabel. Niet omvallen! Blijf staan.

Joris zegt niets. Hij laat zijn blik wederom over mijn lichaam gaan en ik zie een goedkeurende glimlach op zijn gezicht verschijnen. Dan doet hij weer dat langzame knikje, wat hem nog veel sexyer maakt, en als zijn ogen de mijne vinden, moet ik me vastgrijpen aan het kozijn van de voordeur.

Godallejezus, wat is deze man ongelooflijk knap.

Hij doet een stap naar voren, zodat hij vlak voor me komt te staan en laat zijn wijsvinger zachtjes over mijn wang glijden. Ik sta aan de grond genageld, terwijl ik hem nog steeds met open mond aanstaar. Ik voel mijn hoofd iets opzij zakken en voel het kippenvel over mijn lijf lopen als hij met zijn vinger richting mijn rode lippen gaat.

‘Dag, schoonheid,’ fluistert hij, terwijl zijn gezicht heel dicht bij dat van mij is. ‘Ga je met mij mee? Ik heb grootste plannen met jou…’

Mijn adem stokt in mijn keel.

‘Grootste plannen…’ herhaal ik zachtjes.

Ik zie zijn bovenlip iets omhoog trekken.

‘Hele grote plannen…’ zegt hij zachtjes.

Oh mijn god. Deze man mag echt alles met mij doen, wat hij maar wil. Alles! Wat nou, geen seks op de eerste date. Ik ben toch zeker geen preuts meisje?

Zijn vinger raakt zachtjes mijn lippen aan en ik geloof dat ik bijna een hartverzakking krijg.

‘Mooie kleur,’ fluistert hij, vlak voordat hij zijn vinger los maakt.

‘Het is warm, je hoeft geen jas aan, kom,’ zegt hij kort. ‘We gaan eerst wat eten en daarna… neem ik je mee naar een heel bijzonder plekje. Maar dat is nog een verrassing.’ Hij knipoogt en ik zweer het je, ik voel mijn baarmoeder op en neer dansen van vreugde.

Ik knik en sluit snel mijn mond, die nog steeds open staat.

 

‘Ja,’ zeg ik schor. ‘Ik ga mee.’


Wil je op de hoogte blijven?

 

Like mijn Facebookpagina (klik hier) of volg me op Instagram (klik hier)