Deel 5

In complete stilte, zitten we tegenover elkaar. Mijn eetlust is volledig weg. In de vertrouwde omgeving van de Tap, merk ik dat ik langzaam tot rust kom. Ik neem voorzichtig een slokje van mijn Baileys en haal diep adem. Ik overdenk alles wat er zojuist gebeurd is. De beelden van Hugo gieren door mijn hoofd en het lukt me niet om ze weg te krijgen. 

Joris is eveneens in gedachten verzonken. Zijn lichaamshouding is relaxed, maar zijn donkere ogen verraden de schrik. We zeggen niets, kijken allebei naar het wakkerende kaarsje wat tussen ons in staat en nemen af en toe een slokje. Achter de bar staat een collega van Joris naar ons te kijken. Normaal had ik me daar ongemakkelijk bij gevoeld, nu maakt dat me niets uit. Het kan me werkelijk waar helemaal niets schelen. Ik trek mijn jurkje recht en ga wat verzitten. 

‘Heb je honger?’ Joris kijkt me aan. 

Ik schud mijn hoofd. Ik moet er niet aan denken om nu wat te eten. 

‘Sorry, dat deze avond zo gelopen is… Ik had het anders in gedachten.’ Zijn ogen zoeken de mijne. 

‘Daar kan jij toch niets aan doen?’ zeg ik. 

‘Nee… Daar heb je wel gelijk in.’

We zakken weer weg in de stilte. Kijken elkaar niet aan. We zitten gewoon tegenover elkaar aan een tafeltje. Ik wil mijn moeder bellen, maar doe het niet. Het gezicht van Hugo blijft door mijn gedachten schieten. Ik neem de laatste slok van mijn Baileys.

‘Ik ga even naar het toilet,’ zeg ik, terwijl ik opsta. 

Joris lijkt te ontwaken uit zijn diepe gedachten. Hij kijkt naar mijn glas. 

‘Nog maar één?’ Zijn stem klinkt alsof hij net een weekend gigantisch gezopen heeft en net wakker is geworden. 

‘Oké,’ pers ik eruit. 

Als ik aankom bij het toilet, kijk ik in de spiegel. Ik schrik me een ongeluk. Mijn haar zit volledig door de war en mijn mascara zit over mijn hele wang verspreid.

‘Zelfs als je moet huilen ben je bloedmooi.’ Ik hoor het hem nog zo zeggen. Die kerel spoort niet. Ik zie er niet uit. 

Ik pak een stukje toiletpapier en maak het nat. Dan begin ik te boenen. De mascara lijkt muurvast op mijn wangen te zitten, ik krijg het onmogelijk weg. 

Ik kijk om me heen. Zeep. Ah, dat kon wel eens werken. Voorzichtig doe ik een beetje op het stukje toiletpapier en ga ermee over mijn gezicht. Ja! Dit werkt! Als een gek begin ik mijn gezicht schoon te maken. Als ik alle mascara weg heb bekijk ik mezelf nogmaals in de spiegel. Mijn ogen zien rood en waterig. Ik heb wallen ter grootte van de Mount Everest en ik zie lijkbleek. Ik ga met mijn handen door mijn haren. Mijn krullen vallen als een waterval over mijn schouders en ik schud ze naar achteren. Zo moet het maar. 

Dan loop ik terug naar het tafeltje. Ik zie dat Joris opkijkt op het moment dat ik eraan kom. Zijn ogen worden groter. 

‘Je ziet er mooi uit Isabel.’ Ik glimlach voorzichtig. Die kerel is echt niet goed wijs.

‘Ons drinken komt er zo aan…’  zegt hij. 

Ik haal diep adem. Moeten we het nou wel of niet hebben over wat er zojuist gebeurd is? Moet ik een ander onderwerp aankaarten of juist niet? En zo ja… waar moet ik het dan, in godsnaam, over hebben?

Dan komt de collega van Joris er met een dienblad aan. Hij zet een glas wodka voor Joris neer en vervolgens zet hij voor mijn neus een groot glas melk neer. Ik zie pretlichtjes in zijn ogen. 

Zonder verder nog iets te zeggen loopt hij weg. Stomverbaasd kijk ik Joris aan. Joris bijt op zijn lip om zijn lachen in te houden. Heel voorzichtig voel ik dat één van mijn mondhoeken langzaam omhoog gaat. Al snel volgt de tweede. Dan barst ik in lachen uit. Joris lacht met me mee. Het voelt heerlijk om te lachen en ik kan niet meer ophouden. De tranen stromen over mijn wangen. De spanning van de avond komt er nogmaals uit, maar nu op een hele andere manier. Wat een heerlijk gevoel. 

Pas minuten later ben ik uitgelachen. Ik pak mijn melk en hef het glas. 

‘Op deze bijzondere avond,’ zeg ik. 

‘Op ons,’ verbetert Joris me. 

Ik kan een glimlach niet meer onderdrukken. 

‘Oké. Op ons.’

Joris kijkt me aan. Zijn ogen stralen weer een klein beetje. 

‘Heb je zin om te dansen?’ 

Oh. Mijn. God. Als ik iets niet kan is het dansen. 

‘Ja leuk!’ hoor ik mezelf zeggen. Pardon? Wat zeg ik nou?!

‘Mooi,’ Joris glimlacht. Hij staat op, slaat zijn wodka in één keer achterover en helpt me in mijn jas. 

In stilte lopen we weg. Mijn glas melk blijft onaangeroerd staan. 

‘Moeten we niet even betalen…?’ vraag ik voorzichtig. 

‘Nee joh, wordt geregeld.’ Joris geeft me weer een slow motion knipoog. Hoe doet hij dat toch?

Hij leidt me straatjes in die me niet bekend zijn. Zijn arm stevig om mijn schouders geslagen. Eerder vanavond was ik daarvan waarschijnlijk gaan stotteren van de zenuwen. Nu voelt het goed. Het voelt vertrouwt. Bovendien heb ik het ook best koud met mijn blote benen en zijn lichaam, zo vlak bij de mijne, zorgt ervoor dat ik dat amper voel.

We houden de vaart erin. Het geluid van mijn hakken op de tegels maken veel kabaal. Het enige wat we om ons heen horen. Joris leidt me steeds dieper het centrum in. Waar gaan we in godsnaam naartoe?

Dan, voor mijn gevoel uit het niets, staan we voor een rode deur. Joris blijft stilstaan en ik ga bijna door mijn enkel van zijn onverwachte stop. 

‘Dit is het,’ zegt hij.

Dit? Hier? Ik kijk om me heen. Ik zie niemand in de buurt. Het lijkt wel alsof we gewoon voor een soort huis staan. Mijn god, wat een saaie bedoeling.

Joris knikt uitnodigend en duwt dan de deur open. Een knalrode trap naar beneden wordt zichtbaar. Het doet bijna pijn aan mijn ogen, zo rood is de trap. De muren eromheen zijn ook knalrood. 

In de verte hoor ik salsa muziek. Heerlijk vrolijke muziek, die meteen invloed heeft op mijn humeur. Ik glimlach als Joris mijn hand pakt en me mee neemt naar beneden. 

We lopen de rode trap af. Daar moeten we nog vier rode deuren door . De muziek wordt steeds duidelijker. Als we de laatste deur door zijn, komen we in een prachtige ruimte. Ik zie een grote dansvloer, precies in het midden. Vol met dansende mensen. Ik hoor gelach en zie alleen maar vrolijke gezichten. Aan de linkerkant is een grote, zwarte en moderne bar. Achter de bar staat een donkere man, met honderden vlechtjes in zijn haren. Aan de onderkant van zijn vlechtjes hangen ontelbaar veel gekleurde kraaltjes. Aan de bar is het gezellig druk. Mensen die rustig met elkaar staan te praten, mensen die genieten van een drankje. De sfeer is pakkend, je kan er niet omheen. De muziek dreunt door het pand en ik merk dat ik ontspan. Dit is gaaf!

Als ik naar rechts kijk zie ik een grote loungehoek. Mega grote, spierwitte banken met tafeltjes die telkens van kleur veranderen. Alle muren in de ruimte zijn rood. Het is echt geweldig. 

Ik voel dat Joris me helpt met het uittrekken van mijn jas.  Hij kijkt me onderzoekend aan. 

‘Lijkt het je wat?’ Hij probeert boven de muziek uit te komen. 

Ik knik heftig. 

‘Wacht hier.’

Afwachtend blijf ik staan. Ik zie hoe Joris richting de bar loopt en onze jassen aan een blonde knul geeft. Hij kan amper ouder zijn dan vijftien. Joris lijkt de jongen te kennen. Hij omhelst hem en roept wat in zijn oor. Mijn ogen vallen op de rug van Joris. Wat heeft hij toch een heerlijke rug… Kan een man een heerlijke rug hebben? Nou, hij in ieder geval wel.

Dan draait hij zich om en komt zelfverzekerd op me aflopen. Zijn ogen boren zich in de mijne en ik hou mijn adem in. Mijn hemel, wat een ongelooflijk lekkere vent is het toch. Als hij bij me aankomt zegt hij helemaal niets. Hij pakt mijn beide handen vast, knijpt er even in en neemt me mee naar de dansvloer. 

Kut. Moet ik nu gaan dansen? Nu meteen? Ik heb drank nodig!

Joris merkt dat ik wat voorzichtig ben. Ik kijk onzeker naar de grond. Hij blijft stilstaan en met zijn vinger tilt hij voorzichtig mijn kin omhoog. 

‘Komt goed meissie.’ Dan pakt hij weer mijn handen en legt ze zachtjes en langzaam in zijn nek. Ik voel zijn haren tegen mijn vingers kriebelen. Hij slaat zijn armen om mijn middel en trekt me dicht tegen zich aan. Terwijl ik mijn best doe om, op een redelijk normaal tempo, door te ademen, begint Joris langzaam te bewegen op de maat van de muziek. Hij is een goede leider en ik beweeg voorzichtig met hem mee, maar ik sta stijf van de spanning. 

‘Ontspan…’ fluistert hij.

Hij beweegt echt precies op de maat van de muziek. Zijn handen op mijn onderrug, mijn handen in zijn nek. Het is bijna onwerkelijk. Hoe lang heb ik hierover gedroomd? Hoe lang?

Zijn bewegingen zijn zo soepel, zo perfect. Ik ontspan langzaam en geef me over aan het bijzondere moment. Ik leg zachtjes en ietwat voorzichtig mijn hoofd op zijn schouder. Mijn gezicht richting zijn hals. Oh, wat zou ik hem daar graag willen zoenen… Oh, wat ruikt hij lekker. Ik wil hem echt zo graag, heeeeeel eventjes, daar met mijn lippen aanraken. Gewoon, een beetje proeven?

Ik doe het niet. Ik ben niet gek. Dat durf ik never nooit niet. 

We dansen en dansen. De muziek lijkt oneindig. Ik voel dat Joris met zijn handen over mijn rug glijdt. Precies aan de bovenkant van mijn billen houdt hij op en gaat dan weer rustig naar boven. Ik merk dat het vogelnest in mijn buik weer goed wakker wordt en ik haal diep adem. Wat voelt dit goed. De warmte van zijn lichaam straalt door in het mijne. Ik sluit mijn ogen en hoor alleen nog maar de muziek. Het voelt alsof ik in een roes ben. Voorzichtig beweeg ik met zijn lichaam mee. Ik voel zijn spieren door zijn overhemd heen. Ik snuif zijn geur op en probeer de geur vast te houden. Ik geniet volop van zijn warmte, zijn nabijheid en van de gedachte dat we samen aan het dansen zijn.

Na een paar minuten laat hij zijn handen heel voorzichtig iets lager zakken. Ik voel zijn handen op mijn billen. Oh, god. Ohhhhhhh, god, oh god, oh god. 

Doorademen Isabel. Doorademen. 

Ik voel aan zijn borst dat zijn ademhaling versnelt en dat doet me goed. Ahhh… meneer zelfverzekerd vindt het spannend? 

Er verschijnt een kleine glimlach op mijn gezicht en mijn zelfvertrouwen groeit. Ik kruip nog dichter tegen hem aan. Zijn ademhaling wordt nog sneller en nog heftiger.

Dan kijk ik op. Zijn ogen staan vol spanning, vol bewondering. Hij kijkt me indringend aan. Ik leg mijn hand op zijn wang, zoals hij ook bij mij deed die avond, en ga met mijn duim over zijn onderlip. Ik voel zijn adem stokken en hij beweegt steeds langzamer op de muziek. 

Dan buig ik me langzaam dichter naar hem toe, terwijl ik zijn ogen vast houd. 

Een seconde later voel ik de warmte van zijn lippen op de mijne. Ik sluit mijn ogen. Zijn lippen voelen fantastisch. Ik open langzaam mijn mond en onze tongen ontmoeten elkaar. Ze spelen een langzaam spelletje. Er gaat een warm gevoel door me heen. Hij trekt me nog dichter naar zich toe. Zijn handen gaan over mijn hele rug. Ze missen geen enkel plekje. Ik verlies mezelf volledig in onze zoen. 

Dan ineens rukt hij zich los en kijkt me verbaasd aan. 

‘Wat was dat?’ vraagt hij. 

‘Dat was een antwoord op je vraag.’ 

Hij trekt een wenkbrauw omhoog. 

‘Welke vraag?’

‘Je vroeg me vanavond wat ik dan wel lekker vond… dit dus.’

Wat een ongelooflijk briljant antwoord. Ik wil mezelf bijna een schouderklopje geven. You go girl. 

Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht. 

‘Je bent een topwijf.’ Dan drukt hij me weer dicht tegen hem aan. Ik verberg mijn hoofd in zijn schouder. 

Zo blijven we, voor mijn gevoel, uren dansen. 


Wil je op de hoogte blijven?

 

Like mijn Facebookpagina (klik hier) of volg me op Instagram (klik hier)